Oregon Trail: 10. Paradise: Mount Rainier - Mount Rainier, a Paradise

De stad verlaten in de ochtendspits voor een trip naar buiten betekent stressen op de expressways van Seattle, die dan overvol zijn, vaak met slecht wegdek en ook nog eens gebrekkig zijn uitgerust met informatie over richting en afslagen. Infrastructuur in Amerika verkeert in een belabberde staat, het is ook een item in de verkiezingen. Het kost ruim een uur voor we de agglomeratie verlaten en op ons dankzij goede navigatie en rijkunst van Ed.

Ten zuiden van Tacoma verlaten we de snelweg en rijden naar het Oosten. Mount Rainier

Op weg naar Mount Paradise - In the country

komt snel in het vizier, maar de top is nog in nevelen gehuld, zoals vaker. Maar het is een zonnige en heldere dag, onze beste dag tot nu toe, en dat stemt hoopvol. We rijden dor een vlakte, er zijn veel bossen, we stoppen bij een meertje, meer een moeras, met afgeknapte bomen en stompen, een bijzondere kleurenpracht is allerlei schakeringen groen. We stoppen ook bij een van de vele kersen kramen, een ook deze laten zich goed smaken. We rijden mee met het verlaten spoor van de Mount Rainier Railroad tot aan het plaatsje Elbe met een station en wissels en bovendien een goed onderhouden maar minuscuul Luthers kerkje. Mike kan hier zijn hart ophalen, vanwege voorouders van Lutherse afkomst.

In de spits - during rush hour

Leaving town during rush hour means stress at the crowded expressways in the morning.

Often they are in bad shape and provide minimal information about directions and exits. Infrastructure is an issue in the election campaign this year. South of Tacoma we can leave the main road and head for Mount Rainier to the East. Often the top is hidden in clouds, but since the day is sunny and clear –it is our best day so far- we may as well be hopeful. We cross woods and plains and stop at a swamp with trunks and toppled trees, a beauty of colour in many shades of green. We continue along the abandoned tracks of Mount Rainier Railroad until Elbe, a spot with a train stop and railway points and a well maintained tiny white Lutheran church, with a monthly service only in the summer season.

Elbe Lutherse kerk - Lutheran Church

We komen in hogere sferen als we Mount Rainier National Park binnenrijden. De berg meet ruim 4300 meter en blijft daarmee zo’n 500 meter onder de Europese top. Het is een van de hoogste toppen in de VS, buiten het grensgebied met Canada en Alaska. Wij komen tot ongeveer 1800 meter hoogte, nabij het bezoekerscentrum. Onderweg hebben we diverse blikken op de top en subtoppen, de wolken lossen steeds meer op maar niet helemaal.

De berg is vulkanisch maar heeft al meer dan honderd jaar geen eruptie meer vertoond. In het hoger gelegen deel boven 3300 meter zijn 26 gletchers.

Kantoor van National Park - National Park Office

We get higher as we enter Mount Rainier National Park. The mountain is about 4300 meters high, about 500 metres lower than the European top Mont Blanc. In the US it is one on the highest tops, except for the Canadean border area and Alaska. We get to the visitor center and lodge at about 1800 meters high. En route we have almost clear sights at the top and several sub tops, while clouds dissolve more and more but not completely. The mountain is volcanic but did not erupt in more than 100 years. In the upper part above 3300 meters there are 26 glaciers.

De Lodge

Het bezoekerscentrum is rond 1900 gebouwd. Er is een grote lodge gebouwd van rotsblokken en boomstammen uit de directe omgeving. In deze tijd zijn overal nationale parken ontstaan en vormgegeven, om de natuur te beschermen tegen de gretige handen van projectontwikkelaars.

The ranger

De ranger houdt een interessant praatje in de grotelounge over de ontwikkeling en ontsluiting van het park voor het grote publiek. Zo was in de beginjaren de benadering van de parken als publiek eigendom van jaar tot jaar verschillend. Moest je de nadruk leggen op exclusiviteit, op kapitaalkrachtige bezoekers, op sportieve activiteiten als bergbeklimmen en skiën? Of zocht je een bredere publieksstroom, met activiteiten, vermaak, goedkoop verblijf en kamperen. Moest je ze vermaken, door beren kunsten te laten vertonen, of moest je de mensen zelf op pad laten gaan, en waar moest je hen dan voor gevaren behoeden en de rust voor de dieren bewaken? Hij vertelt grappige anekdotes over het jaarlijks switchende beleid. Foto’s langs de wanden vertellen het verhaal. Het is duidelijk dat het publiek tegenwoordig massaal toestroomt en dat het park voor iedere sfeer en beurs genoeg te bieden heeft.

Lokale materialen zorgen voor een stoer interieur
Local materials make a sturdy decor

The visitor’s center has been built around 1900 from rocks and logs available. In the same time all over the nation national parks have been created to protect the natural environment and to save them from the real estate business. The ranger gives an interesting lecture in the lounge of the lodge about development and disclosure of the park to the public. In the first years the approach of the parks as public property variable from year to year: should one attract rich visitors and claim exclusivity, or emphasize sports like mountaineering or ski sport? Was a broader public desired, with organised activities and entertainment, with cheap lodging and camping? Or could the public be stimulated to discover the beauties by itself with guard against dangers and keeping an eye on fauna protection. He has nice stories about the yearly moves and switches. Photographs on the walls tell the story. Now, a massive public pours in; the park offers for each his own.

Edith Creek, 1800 meter, 5400 feet

Wij maken een ronde over de uitgezette paden langs weiden met mooie vegetatie, langs nog besneeuwde en ontdooiende velden, langs bergbeken, kloven en watervallen met in de verte de reusachtige toppen. Als we teruggaan nemen we het landschap nogmaals in ons op en nog steeds zien we wolkenslierten. Op de terugweg genieten we onderweg in de Dairy Queen van een lekker ijsje, en in Tacoma eten we voor het laatst met zijn vieren samen in een veel te duur, maar wel goed restaurant Pacific Grill.

We take a trail along meadows with varied vegetation, snowed and thawing fields, streams, canyons and falls with the giant tops in the background. On our way back we again include in our view the majestic landscape and remark the wispy clouds have not disappeared yet. Later we enjoy ice-cream in a Dairy Queen along the road. In Tacoma the four of us enjoy a last meal in an expansive but lovely restaurant with the salient name of Pacific Grill.